Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: Beim Abschied
  • Compositor: Clara Schumann
  • Poeta: Friederike Serre
  • Poema original

    Beim Abschied

    Purpurgluten leuchten ferne,
    Golden sinkt der lichte Tag,
    Einzeln werden Silbersterne
    An dem Himmelsbogen wach.

    Und des Tages Königin
    Trägt ihr Haupt zum Schlummer hin;
    Noch ein Gruß, auf Wiedersehen,
    ‘s ist Kein Abschied, kein Vergehn.

    Schatten deckt die weite Erde,
    Auf den Fluren lagert Nacht.
    Armes Herz, nun stille werde,
    Das der Tag so müd gemacht.

    O erscheine lieb und mild
    Mir im Traume, süßes Bild.
    Noch ein Gruß, auf Wiedersehen,
    ‘s ist Kein Abschied, kein Vergehn.

    Ach, es rinnen heiße Tränen,
    Bald ein seliges Gefühl,
    Bald ein schmerzlich banges Sehnen
    Mir die Brust zerbrechen will.

    Nur der Traum führt es zurück,
    Das du schnell entschwundne Glück.
    Noch ein Gruß, auf Wiedersehen,
    ‘s ist Kein Abschied, kein Vergehn.

    Wenn ins Abendrot ich sehe
    Und die Sonne sinkt herab,
    Denke ich an all das Wehe,
    Das ich schon bestanden hab.

    Ach, vielleicht der nächste Morgen
    Hebet alle, alle Sorgen.
    Drum getrost, auf Wiedersehn,
    ‘s ist kein Abschied, kein Vergehn.

  • Poema en català

    En el comiat

    Ardors purpuris lluen llunyans,
    daurat declina el dia lluminós,
    apareixen estrelles de plata
    en la volta celestial.

    I el rei del dia entrega
    el seu cap al son;
    un últim salut, un a reveure,
    no és cap comiat, cap traspàs.

    Les ombres cobreixen l’àmplia terra,
    en els camps reposa la nit.
    Pobre cor, tranquil·litza’t,
    el dia t’ha fatigat.

    Oh, apareix amable i dolça
    en somnis, dolça imatge!
    Un últim salut, un a reveure,
    no és cap comiat, cap traspàs.

    Ai, ragen llàgrimes ardents,
    i aviat un sentiment celestial,
    un anhel inquiet i dolorós,
    em trencarà el pit.

    Només un somni pot retornar la felicitat
    que has fet desaparèixer tan ràpidament.
    Un últim salut, un a reveure,
    no és cap comiat, cap traspàs.

    Quan contemplo al capvespre
    com es pon el sol,
    penso en tot el mal
    que ja he suportat.

    Ai, potser el proper matí desapareixeran
    totes, totes les preocupacions.
    I consolat, a reveure,
    no es cap comiat, cap traspàs.

  • (Lied, 1846)