Das Veilchen
Ein Veilchen auf der Wiese stand
Gebückt in sich und unbekannt;
Es war ein herzigs Veilchen!
Da kam ein’ junge Schäferin
Mit leichtem Schritt und munterm Sinn
Daher, daher,
Die Wiese her, und sang.
Ach! denkt das Veilchen, wär ich nur
Die schönste Blume der Natur,
Ach! nur ein kleines Weilchen,
Bis mich das Liebchen abgepflückt
Und an dem Busen matt gedrückt,
Ach nur, ach nur
Ein Viertelstündchen lang!
Ach, aber ach! das Mädchen kam
Und nicht in acht das Veilchen nahm,
Ertrat das arme Veilchen.
Es sank und starb und freut sich noch:
Und sterb ich denn, so sterb ich doch
Durch sie, durch sie,
Zu ihren Füßen doch!
La violeta
Hi havia al prat una violeta
arrupida i ignorada;
era una violeta encisadora!
Va arribar una jove pastoreta
amb passos lleugers i ànim alegre
per allà, per allà,
a través del camp, i cantava.
Ai! pensa la violeta, voldria ser
la més bella flor de la Natura,
ai! només una estoneta,
fins que em collís el meu amor
i m’estrenyés contra el seu pit.
Només, ai, només
durant un quart d’hora!
Però, ai!, la noia va arribar
i no es va fixar en la violeta,
i va trepitjar la pobre flor.
Va caure, i morir, i encara es va alegrar:
Moro, però moro
per ella, per ella
i als seus peus!