Liebeszauber
Die Liebe saß als Nachtigall
Im Rosenbusch und sang;
Es flog der wundersüße Schall
Den grünen Wald entlang.
Und wie er klang, da stiegt im Kreis
Aus tausend Kelchen Duft,
Und alle Wipfel rauschten leis’,
Und leiser ging die Luft.
Die Bäche schwiegen,die noch kaum
Geplätschert von der Höh’n,
Die Rehlein standen wie im Traum
Und lauschten dem Getön.
Und hell und immer heller floß
Der Sonne Glanz herein,
Um Blumen, Wald und Schlucht ergoß
Sich goldig roter Schein.
Ich aber zog den Weg entlang
Und hörte auch den Schall.
Ach! was seit jenner Stund’ ich sang,
War nur sein Wiederhall.
Màgia de l’amor
L’amor s’assegué com un rossinyol
en un roser i cantà;
el so meravellós
ressonà per la verda vall.
I quan sonà, s’estengué en cercles
per mil calzes perfumats,
i tot el brancatge murmurà suaument
i l’aire es feu més lleuger.
Els rierols callaren, i a penes
murmuraren les altures,
els cabirols s’aturaren com en somnis
i escoltaren la tonada.
I la resplendor del sol
lluí més i més clara,
derramant raigs de roig daurat
damunt de flors, boscos i congosts.
Però jo vaig seguir el meu camí
i vaig sentir també el so.
Ai! el que vaig cantar des d’aquell moment
no era més que el seu eco.