6. O Lust, o Lust
O Lust, o Lust, vom Berg ein Lied
In’s Land hinab zu singen!
Der kleinste Ton hinunter zieht,
So wie auf Riesenschwingen!
Der stillste Hauch aus lauter Brust,
In Leid und Lust entrungen,
Er wird zum Klange, unbewußt
Für alle Welt gesungen.
Es schwingt sich erd- und himmelswärts
Der Seele klingend Sehnen
Und fällt der ganzen Welt an’s Herz
Ob freudig, ob in Tränen.
Was still sonst nur die Brust durchzieht,
Fliegt aus auf lauten Schwingen,
O Lust, o Lust, vom Berg ein Leid
In’s Land hinab zu singen.
6. Oh plaer, oh plaer
Oh plaer, oh plaer, cantar una cançó
de la muntanya en el camp!
El so més petit arriba a baix
com en ales gegantines.
L’hàlit més tranquil d’un cor pur,
sumit en dolor i plaer,
es converteix en so, cantat
inconscientment per a tot el món.
Suren per la terra i cap el cel
els anhels sonors de l’ànima,
i tot el món omple el cor,
amb joia o amb llàgrimes.
El que a més travessa el pit,
s’envola amb ales sonores,
oh plaer, oh plaer, cantar una cançó
de la muntanya en el camp!