Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: 16. O laß mich von der Luft durchdringen, Op. 50
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Thomas Moore
  • Poema original

    16.
    Jungfrau (Sopran)
    O laß mich von der Luft durchdringen,
    Der sel’gen Luft, gehaucht von dir,
    Und was sie trag’ auf ihren Schwingen,
    Tod oder Leben, süß ist’s mir.
    Trink meine Tränen, auch mein Blut,
    Mein Herzblut selbst empfingest du,
    Wärs Balsam nur für deine Glut,
    Gäbs dir nur auf Minuten Ruh.
    Wend’ o! dein hold Gesicht nicht ab,
    Bin ich dicht deine Braut, bin dein?
    Ist nicht im Leben, wie im Grab
    Der Platz an deiner Seite mein?
    Denkst du, daß sie, die nur von dir
    In dunkler Welt empfängt ihr Licht,
    Die trübe Nacht erträgt, die ihr
    Hereinsinkt, wenn dein Auge bricht?
    Ich leben ohne dich –allein–
    Du meines Lebens Leben – nein!
    O laß mich von der Luft durchdringen,
    Der sel’gen Luft, gehaucht von dir,
    Und was sie trag’ auf ihren Schwingen,
    Tod oder Leben, süß ist’s mir.

    Solo (Tenor)
    Sie wankt – sie sinkt – und wie ein Licht
    Im giftigen Hauche des Schachts
    Verlischt, so plötzlich bricht
    Sein holdes Auge –
    Ein Krampf – sein Weh ist dann vergangen
    Vollendet ist sein Leben –
    Auf drückt sie ihm noch einen langen
    Und lezten Kuß und stirbt im Geben.

  • Poema en català
    16.
    Donzella (soprano)
    Oh, deixa’m que respiri l’aire,
    l’aire sagrat que em ve de tu,
    i el que porti en les seves ales,
    sigui mort o vida, és dolç per a mi!
    Beu les meves llàgrimes, i la meva sang,
    àdhuc la sang del meu cor et donaria,
    si fos un bàlsam pel teu ardor,
    o et donés uns pocs moments de repòs!
    Oh, no em giris la teva faç,
    no sóc la teva núvia? No sóc teva?
    No és el meu lloc al teu costat,
    tant en la vida com en la mort?
    Et penses que aquella, que en la fosca vida
    només rep llum de tu,
    suportaria la tenebrosa nit que l’envoltaria
    si se’t tanquessin els ulls?
    Viure sense tu... sola...
    tu, vida de la meva vida... No!
    Oh, deixa’m que respiri l’aire,
    l’aire sagrat que em ve de tu,
    i el que porti en les seves ales,
    sigui mort o vida, és dolç per a mi!

    Solo (tenor)
    Es desploma... es desmaia... i com una llum
    s’apaga en l’aire enverinat
    d’un pou, així de sobte es tanquen
    els seus dolços ulls...
    Un espasme... i s’han acabat els seus mals,
    s’ha acabat la seva vida...
    Li ha donat un únic, últim bes,
    i ha mort al donar-li.
  • (Oratori per a solistes, cor i orquestra, Op. 50, Leipzig, 1843)