Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: 26. Freud’, ew’ge Freude, mein Werk ist getan, Op. 50
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Thomas Moore
  • Poema original

    26.
    Peri
    Freud’, ew’ge Freude, mein Werk ist getan,
    Die Pforte geöffnet, Zum Himmel hinan.
    Wie selig, o Wonne, wie selig bin ich!
    Süß Eden, wie finster sind gegen dich
    Schedukians Demanttürme, wie matt
    Die duftenden Lauben von Amerabad!
    Lebt wohl, ihr Düfte der Erd’, ihr verraucht
    Schnell, wie der Liebenden Seufzer verhaucht.
    Vom Tubabaum ist nun mein Schmaus,
    Er duftet der Ewigkeit Odem aus.
    Lebt wohl, ihr Blüten in meinem Kranz,
    Ihr blühtet so schön und verwelket doch schon;
    O was sind Blumen im irdischen Glanz
    Doch gegeben den Lotos vor Allahs Thron,
    Mit ew’gen Blütenästen umstrebt,
    Wo in jeglichem Blatt eine Seele lebt!
    O ew’ge Freude, mein Werk ist getan.
    Die Pforte geöffnet zum Himmel hinan,
    Wie selig, o Wonne, wie selig bin ich!

    Chor der Seligen
    Willkommen, willkommen
    Unter den Frommen!
    Du hast gerungen und nicht geruht,
    Nun ist’s errungen, das köstliche Gut.
    Ja, gibt es ein Opfer der Erdenwelt,
    Ein Geschenk, das teuer der Himmel hält,
    Die Träne ist’s, die du gebracht,
    Die aus dem Aug’ des Sünders floß,
    Die dir den Himmel wieder erschloß.
    Du hast gerungen und nicht geruht,
    Nun ist’s errungen, das köstliche Gut.
    Aufgenommen
    In Edens Garten,
    Wo liebende Seelen warten,
    Dich ew’ge Wonne umfließt,
    Sei uns willkommen,
    Sei uns gegrüßt!–

  • Poema en català
    26.
    Peri
    Joia, eterna joia, he acabat la meva obra,
    i se m’han obert les portes del cel!
    Què feliç, quin delit, què feliç que sóc!
    Dolç Edèn, què llòbregues són al teu costat
    les torres de diamants de Sadukiam,
    què insípides les oloroses verdors d’Amerabad!
    Adéu-siau, aromes de la terra, us esvaïu
    de seguida, com expiren els sospirs d’amor.
    Els meus convits són ara d’arbres de tuba,
    que desprenen els alens de l’eternitat,
    Adéu-siau, flors de la meva corona,
    floriu molt belles i molt belles us pansiu,
    però què és l’esplendor terrenal de les flors
    al costat dels Lotus del tron d’Alà,
    rodejat de branques eternament florides,
    on viu una ànima en cada fulla!
    Oh, eterna joia, he acabat la meva obra,
    i se m’han obert les portes del cel!
    Què feliç, quin delit, què feliç que sóc!

    Cor dels benaurats
    Benvinguda, benvinguda
    entre els pietosos!
    Has lluitat sense repòs,
    i has aconseguit el preciós bé.
    Sí, si hi ha quelcom del món terrenal
    un present que el cel veritablement valori,
    és la llàgrima que has portat,
    sortida dels ulls d’un pecador,
    que t’ha obert la porta del cel.
    Has lluitat sense repòs,
    i has aconseguit el preciós bé.
    Rebuda
    en el jardí de l’Edèn,
    on hi ha les ànimes plenes d’amor,
    omple’t dels eterns delits!
    Sigues benvinguda.
    et saludem!...
  • (Oratori per a solistes, cor i orquestra, Op. 50, Leipzig, 1843)