Das verlassene Mägdlein
Früh, wann die Hähne krähn,
Eh’ die Sternlein verschwinden,
Muß ich am Herde stehn,
Muß Feuer zünden.
Schön ist der Flammen Schein,
Es springen die Funken;
Ich schaue so drein,
In Leid versunken.
Plötzlich da kommt es mir,
Treuloser Knabe,
Daß ich die Nacht von dir
Geträumet habe.
Träne auf Träne dann
Stürzet hernieder:
So kommt der Tag heran –
O ging’ er wieder!
La noia abandonada
Aviat, quan cantin els galls,
abans no desapareguin les estrelles,
haig d’ésser a la llar
i haig d’encendre el foc.
M’agrada la resplendor de les flames,
i el salt de les guspires;
les contemplo,
absort en la meva pena.
De sobte recordo,
noi infidel,
que durant la nit
he somniat en tu.
Llavors cauen les llàgrimes
una darrera l’altra;
i així arriba el dia...
Ah, si ell tornés!