Die Hütte
Im Wald in grüner Runde,
Wo Wipfel über Wipfel schaut,
Auf stillem Wiesengrunde
Hab ich die Hütte mir gebaut.
Sie steht bewahrt vor Stürmen
An graubemooster Felsenwand,
Baumriesem sie umtürmen,
Die schützen sie mit Freundeshand.
Ins Fenster blüht die Rose,
Die Rebe grünt hinauf zum Dach,
Mit heimlichem Gekose
Rauscht nah vorbei der Wiesenbach.
Im Wald zur guten Stunde
Hab ich die Stätte mir erschaut
Und auf entlegnem Grunde
Die traute Hütte mir gebaut.
Vom Frührot angelächelt,
Wie blickt ins Grün sie lebensfrisch!
Vom Abendhauch umfächelt
Versinkt ins Tal sie träumerisch.
Am Mittag hält von Zweigen
Den Schirm ein Sohn des Walds ihr vor,
Des Nachts umschlingt im Reigen
Sie leis der Wiesen Elfenchor.
Im Wald, in grüner Runde,
Wo Wipfel über Wipfel schaut,
Natur, in deinem Bunde
Hab ich die Hütte mir gebaut.
La cabana
En una verda clariana del bosc
on els arbres es contemplen,
m’he construït una cabana
damunt de l’herba silenciosa.
Està protegida de les tempestes
per un gris mur de roques molsoses,
que s’apilen fermament
i em resguarden amb faç amiga.
A la finestra hi ha roses florides,
les parres s’aixequen verdes cap a la teulada,
i amb carícies secretes
passa murmurant el rierol.
En bona hora vaig trobar
aquest racó del bosc,
aquest apartat indret
per construir-m’hi la fidel cabana.
Des que li somriu la rogent aurora,
com contempla la fresca verdor!
I ventada per les brises vespertines,
mira somniadora cap a la vall.
Al migdia un fill del bosc
li aguanta una ombrel·la de branques,
i als vespres l’encercla dolçament
la rotllana dels elfs del bosc.
En una verda clariana del bosc
on els arbres es contemplen,
natura, en comunió amb tu,
m’he construït una cabana.