Es stürmet am Abendhimmel
Es stürmet am Abendhimmel,
Es zittert der Sonne Licht.
Im Äther die eine Wolke
Von Lust und Lieb’ ihr spricht.
Die Wolke, vom Sturm gezogen,
Dehnt weit die Arme aus,
Sie glüht im Purpur der Liebe
Und wirbt im Sturmgebraus.
Da scheidet die Braut von dannen,
Die Wolke der Sturm entrafft;
Der Purpur ist all verschwunden,
Schwarz ist sie und grausenhaft.
Tempesteja en el cel del vespre
Tempesteja en el cel del vespre,
tremola la llum del sol.
Hi ha un núvol en l’èter
que li parla de delit i d’amor.
El núvol, emportat per la tempesta,
estén envers ell els seus braços,
està encès amb la porpra de l’amor
i vol fer-se avinent entre el fragor de la tempesta.
Però llavors s’allunya el sol,
i la tempesta arrossega el núvol:
s’ha esvaït tota la porpra,
ara és negre i amenaçador.