Freiheitslied
Zittr’, o Erde, dunkle Macht,
Bis zum Abgrund nieder;
Der Gedank’ ist aufgewacht,
Schüttelt sein Gefieder,
Will geflügelt dir entflieh’n,
Wenn du nicht wirst fesseln ihn,
Sprich, ob du’s wirst können!
Wie des Kerkers Fuge kracht,
Wenn von einem Blitze
Dem, der drinnen liegt in Nacht,
Wird gezeigt die Ritze,
Wie das Haupt die Hoffnung hebt,
Und der Geist zur Freiheit strebt,
Und entfleugt den Mauern!
Wie im Arm der Buhlerin
Einer liegt versunken,
Durch den lustberauschten Sinn
Plötzlich zuckt ein Funken,
Daß er dort wo Engel geh’n,
Sieht die reine Liebe steh’n,
Die ihm aufwärts winket!
Cançó de la llibertat
Tremola, obscur poder de la terra,
fins el fons del teu abisme!
S’ha despertat la consciència!
Mou les seves ales,
i se t’emportarà volant
si no l’encadenes!
Digues-me si podràs!
Com retrunyen les juntures del calabós,
quan un llamp
en mostra les esquerdes
al que jeu allà en la nit;
així aixeca el cap l’esperança
i reviu l’esperit de la llibertat,
que travessa tots els murs!
Com quan un jeu perdut
en els braços d’una pecadora,
i amb els sentits ebris de plaer,
i passa de sobte una guspira
que li mostra l’amor pur
que l’espera allà dalt
on van els àngels!