03. An die Königin Elisabeth
Nur ein Gedanke, der mich freut und quält,
Hält wieg mir den Sinn gefangen,
So daß der Furcht und Hoffnung Stimmen klangen,
Als ich die Stunden ruhelos gezählt.
Und wenn mein Herz dies Blatt zum Boten wählt,
Und kündet, euch zu sehen, mein Verlangen,
Dann theure Schwester, faßt mich neues Bangen,
Weil ihm die Macht, es zu beweisen fehlt.
Ich seh’ den Kahn, im Hafen fast geborgen,
Vom Sturm und Kampf der Wogen fest gehalten,
Des Himmels heit’res Antlitz nachtumgraut.
So bin auch ich bewegt von Furcht und Sorgen,
Vor euch nicht, Schwerster. Doch des Schicksals Walten
Zerreist das Segel oft, dem wir vertraut.
03. A la reina Isabel
Només un pensament que m’alegra i em turmenta
tinc sempre present en la meva ment,
fent sentir les veus de l’esperança i el temor
mentre conto les hores amb inquietud.
I quan el meu cor tria aquest full com a missatger
per anunciar-vos el meu desig de veure-us,
car li manca la força per dir-ho,
llavors, germana estimada, m’agafen nous temors.
Veig la barca, ben protegida pel port,
a recer d’onades i tempestes,
quan la nit ha enfosquit l’alegre faç del cel.
També jo sóc presa de preocupacions i de temences,
no de vos, germana, però sovint els designis del destí
esquincen la vela d’aquell en el qual més confiem.