Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: Heimlisches Verschwinden, Op. 89/2
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Wilfried von der Neun
  • Poema original

    Heimlisches Verschwinden

    Nachts zu unbekannter Stunde
    Flieht der liebe Lenz die Flur,
    Küßt, was blüht, still in der Runde
    Und verschwindet sonder Spur.

    Rings von seinen Küssen prangen
    Früh die Blumen hold verschämt,
    Daß an ihrem Mund zu hangen,
    Schmetterling sich nicht bezähmt.

    Doch die Leute draußen sagen,
    Daß der Lenz vorüber sei;
    Und an wetterheißen Tagen
    Kennt man Sommers Tyrannei.

    Und wir denken dran beklommen,
    Daß der Lenz so heimlich floh;
    Daß er Abschied nicht genommen,
    Ach! das läßt uns nimmer froh.

    Also schmerzt es, geht das erste
    Lieb’ ohne Abschied von uns fort.
    Ruhig trügen wir das Schwerste
    Spräch’ sie aus das Scheidewort.

  • Poema en català

    Desaparició furtiva

    De nit, en una hora desconeguda,
    abandona el camp l’estimada primavera,
    besa el que encara floreix al seu voltant
    i desapareix sense cap rastre.

    Lluen al voltant amb els seus besos
    les flors dolçament avergonyides
    de que les papallones no es puguin reprimir
    de sentir-se atretes per les seves boques.

    Però a fora la gent diu
    que la primavera se n’ha anat;
    i en els dies de calor
    es reconeix la tirania de l’estiu.

    I llavors pensem angoixats
    que la primavera se’n va anar furtivament;
    que no es va acomiadar,
    i això, ai, no ens deixa ser feliços.

    Igualment ens afligeix que ens abandoni
    sense acomiadar-se el primer amor.
    Suportaríem tranquils el pitjor
    si ens dirigís una paraula de comiat.

  • (Lied, Op. 89/2, Dresden, maig 1850)