Heimlisches Verschwinden
Nachts zu unbekannter Stunde
Flieht der liebe Lenz die Flur,
Küßt, was blüht, still in der Runde
Und verschwindet sonder Spur.
Rings von seinen Küssen prangen
Früh die Blumen hold verschämt,
Daß an ihrem Mund zu hangen,
Schmetterling sich nicht bezähmt.
Doch die Leute draußen sagen,
Daß der Lenz vorüber sei;
Und an wetterheißen Tagen
Kennt man Sommers Tyrannei.
Und wir denken dran beklommen,
Daß der Lenz so heimlich floh;
Daß er Abschied nicht genommen,
Ach! das läßt uns nimmer froh.
Also schmerzt es, geht das erste
Lieb’ ohne Abschied von uns fort.
Ruhig trügen wir das Schwerste
Spräch’ sie aus das Scheidewort.
Desaparició furtiva
De nit, en una hora desconeguda,
abandona el camp l’estimada primavera,
besa el que encara floreix al seu voltant
i desapareix sense cap rastre.
Lluen al voltant amb els seus besos
les flors dolçament avergonyides
de que les papallones no es puguin reprimir
de sentir-se atretes per les seves boques.
Però a fora la gent diu
que la primavera se n’ha anat;
i en els dies de calor
es reconeix la tirania de l’estiu.
I llavors pensem angoixats
que la primavera se’n va anar furtivament;
que no es va acomiadar,
i això, ai, no ens deixa ser feliços.
Igualment ens afligeix que ens abandoni
sense acomiadar-se el primer amor.
Suportaríem tranquils el pitjor
si ens dirigís una paraula de comiat.