Stiller Vorwurf
In einsamen Stunden
Drängt Wehmut sich auf,
Da brechen die Wunden,
Die alten, mir auf.
O laß sie nur bluten,
Sie schmerzen nicht sehr:
Als du sie geschlagen,
Da schmerzten sie mehr!
Ob du es bereuest,
Was du mir gethan?
Mit Andern dich freuest,
Was get es mich an.
Was auch du beginnest,
Vorbei ist die Pein,
Ich kann dir nicht zürnen,
Kann dir nur verzeih’n.
Recriminació silenciosa
En les hores de solitud,
m’envaeix la melangia,
i es tornen a obrir
les antigues ferides.
Oh, deixa-les que sagnin,
no fan gaire mal!
Quan tu me les vas fer,
me’n feien molt més!
T’hauràs penedit
del que em vas fer?
Si t’alegres amb d’altres,
què m’importa a mi?
Facis el que facis,
la pena ja ha passat,
no et puc guardar rancor,
només et puc perdonar.