1. Leis’ rudern hier
Leis’ rudern hier, mein Gondolier, leis’, leis’!
Die Flut vom Ruder sprühn,
So leise laß, daß sie uns nur vernimmt,
Zu der wir ziehn!
O könnte, wie er schauen kann,
Der Himmel reden traun,
Er spräche vieles wohl von dem,
Was nachts die Stern schauen! Leis’!
Nun rasten hier, mein Gondolier, sacht, sacht!
Ins Boot die Ruder! Sacht, sacht!
Auf zum Balkone schwing’ ich mich,
Doch du hältst unten Wacht.
O wollten halb so eifrig nur
Dem Himmel wir uns weihn
Als schöner Weiber Diensten traun,
Wir könnten Engel sein! Sacht!
1. Rema ara suaument
Rema ara suaument, gondoler, suaument!
Fes que les ones dels rems xarbotegin
tan poc, que només ella ens senti,
aquella que ens atreu!
Oh, si el cel pogués parlar
igual que pot mirar,
ens explicaria moltes coses
que veuen les estrelles a la nit! Suaument!
Para’t ací, gondoler, en silenci!
Els rems a la barca! En silenci!
M’enfilaré fins el balcó
mentre fas guàrdia a baix.
Ah, si ens volguéssim consagrar al cel
amb la meitat de l’apassionament
amb que servim a les belles dames,
podríem ser àngels! En silenci!